از جمع پراکنده رندان جهانم
در صحنه بازیگری کهنه دنیا
عشق است قماره منو بازیگر آنم
با آنکه باخته در بازی عشقم
بازنده ترین هست در این جمع نشانم
ای عشق از تو زهر است به کامم
دل سوخت تن سوخت
ماندم منو من
دل سوخته تر از همه دل سوختگانم
از جمع پراکنده رندان جهانم
عمریست که می بازمو یک برد ندارم
اما چه کنم عاشق این کهنه قمارم
ای دوست مزن زخم زبان جای نصیحت
مرگ است مرا گر بزنم حرف ندامت
باید که ببازم
با درد بسازم
من دربه در عشقمو رسوای جهنم
چون سایه به دنبال سر عشق روانم
او کهنه حریفو منو من کهنه حریفش
سرگرم قماریم منواون رو سر جانم
باید که ببازم با درد بسازم
در مذهب رندان این است نمازم
گاهی وقتها احساس می کنم که دنیا یه تنگ کوچک و من ماهی بی قرار هستم.با خود می گویم ای کاش چیزی بود برای نجات از این حفره تاریک چیزی شبیه بال کبوتر سفید که مرا به بی نهایت آبی آسمان برساند.جایی که سرشار از نگاه ستاره هاستوزندگی شبیه زمین نیست...
